W Warszawie przedstawiciele niezależnych komitetów studenckich uchwalają statut i wybierają ogólnopolskie władze Niezależnego Zrzeszenia Studentów (NZS).
Powstały na fali mobilizacji „Solidarności” ruch domaga się wolności słowa, autonomii uczelni oraz prawa studentów do niezależnego organizowania się, bez kontroli ze strony reżimu komunistycznego.
W Polsce zdominowanej przez Polską Zjednoczoną Partię Robotniczą (PZPR) studenci postanawiają rzucić wyzwanie politycznemu i ideologicznemu monopolowi władzy. Po miesiącach nacisków i protestów NZS uzyska oficjalną rejestrację 17 lutego 1981 roku, by następnie zostać zdelegalizowanym po wprowadzeniu stanu wojennego w grudniu tego samego roku.
NZS stanie się jednym z symboli młodzieżowego oporu wobec komunizmu, przypominając, że walka o wolność Polski toczyła się nie tylko w zakładach pracy, gdzie działała „Solidarność”, lecz także w salach wykładowych polskich uczelni.