Oficjalnie zostaje proklamowane powstanie Rzeczypospolitej Krakowskiej, państwa-miasta utworzonego na mocy postanowień kongresu wiedeńskiego, pozostającego pod protektoratem Imperium Rosyjskiego, Królestwa Prus i Cesarstwa Austriackiego.
W czasach, gdy Polska została wymazana z politycznej mapy Europy, Kraków zachowuje własną konstytucję, autonomiczne instytucje oraz względną swobodę życia kulturalnego. Staje się schronieniem dla patriotów, intelektualistów i działaczy przybywających z ziem polskich znajdujących się pod panowaniem trzech mocarstw zaborczych.
Jej istnienie kończy się w 1846 roku, kiedy po powstaniu krakowskim Austria anektuje terytorium Rzeczypospolitej, kładąc kres trzydziestu jeden latom autonomii.
Rzeczpospolita Krakowska była małą wyspą polskiej tożsamości w Europie, która wymazała państwo polskie z mapy, lecz nie zdołała wymazać świadomości narodowej jego mieszkańców.