W Krakowie rodzi się Anna Jagiellonka (1523–1596), córka króla Zygmunta I Starego i Bony Sforzy, włoskiej księżniczki, która wniosła na polski dwór wpływy kultury renesansowej.
W 1575 roku, po ucieczce króla Henryka Walezego, Anna zostaje wybrana na władczynię Rzeczypospolitej Obojga Narodów. W 1576 roku poślubia Stefana Batorego, księcia Siedmiogrodu, który zostaje królem Polski.
Po śmierci męża w 1586 roku Anna ponownie odgrywa znaczącą rolę polityczną, wspierając wybór swojego siostrzeńca, Zygmunta III Wazy, na tron polski w 1587 roku.
Jako ostatnia przedstawicielka dynastii Jagiellonów na polskim tronie umiera w Warszawie w 1596 roku i zostaje pochowana w katedrze wawelskiej.
Jej życie symbolizuje związek dwóch wielkich tradycji europejskich: włoskiego renesansu, odziedziczonego po matce Bonie Sforzy, oraz historii dynastii Jagiellonów, która przyczyniła się do uczynienia Polski jedną z najważniejszych potęg Europy Środkowo-Wschodniej.